Parafia Ewangelicko-Augsburska w Olsztynie

Parafia Duszpasterze Aktualności Diecezja Mazurska Ciekawe adresy

Dziękczynne nabożeństwo z okazji 135-lecia poświęcenia kościoła Chrystusa Zbawiciela i 20-lecie chóru PEA w Olsztynie pod batutą p. Andrzeja Kwahsa

 

"O, jak miłe są przybytki Twoje, Panie Zastępów! Dusza moja wzdycha i omdlewa z tęsknoty do przedsionków Pańskich. Serce moje i ciało woła radośnie do Boga żywego." (Ps. 84,2-3)

W niedzielę 14 października 2012 r. o godz. 11 rozpoczęło się uroczyste nabożeństwo dziękczynne z okazji 135-rocznicy poświęcenia ewangelickiego kościoła w Olsztynie oraz 20-lecia działalności Chóru Parafialnego pod batutą pana Andrzeja Kwahsa.

Kazanie podczas tego nabożeństwa wygłosił ks. Tomasz Wigłasz z Białegostoku, który przed 8 laty był tu w tym osztyńskim kościele ordynowany (wyświęcony) na ewangelickiego księdza.

Podczas tego nabożeństwa 4 pieśni zaśpiewał Chór, którym dyrygował pan Andrzej Kwahs.

Po półtorej godzinnym nabożeństwie w kościele wierni spotkali się w sali parafialnej, gdzie była przygotowana wystawa kilku historycznych dokumentów i eksponatów. Przypomniana została też tu historia Parafii i kościoła oraz można było obejrzeć kilkadziesiąt fotografii.

Krótka historia Parafii Ewangelickiej i jej kościoła w Olsztynie

15 października 2012 roku mija 135 lat od wybudowania i poświęcenia ewangelickiego kościoła Chrystusa Zbawiciela w Olsztynie.

Na początku XVI wieku na terenie dawnych dwóch diecezji sambijskiej i pomezańskiej (Mazury) odnowę życia duchowego zgodnie z zasadami Reformacji i przy poparciu Księcia Albrechta przeprowadzili ówcześni biskupi wraz z prawie całym duchowieństwem poprzez rozpoczęcie zwiastowania czystego Słowa Bożego. Przejście z katolicyzmu na ewangelicyzm dokonało się tu bez wstrząsów. W kościołach wprowadzono liturgię i kazania w języku narodowym: tam, gdzie była ludność polska - po polsku. Wraz z rozwojem reformacji rozwijało się też szkolnictwo.

Nieco inaczej było na Warmii, a więc także w dawnym Olsztynie. Warmia była samodzielnym biskupstwem związanym od 1466 roku z władzą i opieką królów polskich. Tu władzę świecką i kościelną sprawował biskup, - Warmia była dominum biskupim. Fakt ten miał decydujące znaczenie również dla dziejów Kościoła. Reformacja zaczęła początkowo i tu zapuszczać korzenie, jednak nie zdołała się rozwinąć z powodu zależności Warmii od królów polskich, którzy pozostali wierni Kościołowi rzymskokatolickiemu. Nieprzychylnym głoszeniu 'czystego Słowa Bożego' był biskup warmiński Stanisław Hozjusz.

Na przełomie 16 i 17 wieku tu na tych ziemiach sąsiadowały więc ze sobą dwa samoistne państewka: ewangelickie Prusy Książęce z kilkoma kościołami katolickimi i katolicka Warmia, gdzie nie było miejsca dla ewangelików.

Ernst Payk zanotował, że w Olsztynie w 1772 r. wśród 2 000 mieszkańców było 300 ewangelików, którzy aby ochrzcić swoje dzieci, zawrzeć ślub i uczestniczyć w nabożeństwach musieli przekraczać granicę udając się do Olsztynka albo Pasymia.

Ks. Otton Wittenberg (proboszcz Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Olsztynie w latach 1959 - 1965) w kronice napisał: "O Parafii Ewangelickiej w Olsztynie można mówić od roku 1772, gdyż do tego czasu nie wolno było na Warmii przebywać ewangelikom dłużej niż jeden rok. Nie wolno im było nabywać własności ni uprawiać handlu. W 1772 r. znajdowały się tu i tam pojedyncze rodziny ewangelickie, szukający zaspokojenia potrzeb religijnych w parafiach Mazurskich, wszak tam Ewangelia się rozwinęła w dobie Reformacji. Dnia 26 maja 1773 roku odbyło się w Olsztynie pierwsze ewangelickie nabożeństwo, odprawione przez Księdza Cacha (Zacha) z Olsztynka, (w którym uczestniczyło 200 wiernych). Z braku kościoła, odprawione zostało na zamku. Od tego czasu odbywały się w tymże pomieszczeniu sporadyczne nabożeństwa z Komunią Świętą. Z braku stałego duszpasterza dojeżdżali różni księża z Mazur, najczęściej jednak proboszcz [Korsepius] z Pasymia, który też odbywał konfirmację. W 1779 roku przybył do Olsztyna pierwszy katecheta [kandydat teologii - Reinhold Johann], który dnia 28-go kwietnia [w niedzielę Jubilate] odprawił pierwsze nabożeństwo. Odtąd odbywały się tu już stałe nabożeństwa niedzielne i nauka w dni powszednie. Liczba wiernych wzrastała, a nabożeństwa odprawiano nadal w kaplicy zamkowej.

[Ernst Peyk napisał, że Johann mieszkał i uczył w 2 pokojach Zamku, w którym Kopernik dokonał światowego odkrycia. Nabożeństwa odbywały się w refektarzu Zamku. I dalej podaje, że 1779 jest tak rokiem założycielskim Parafii. Dopiero od 1793 jest w Olsztynie ordynowany ksiądz Reinhold Hein. Jako kandydat teologii zastąpił on w 1783 r. Johanna, a został ordynowany 5 czerwca 1793 r. W 1893 r. (25 czerwca) obchodzono uroczystość 100-lecia powstania Parafii, wynika z tego i z zapisów zachowanego protokołu wizytacyjnego, że Parafia formalnie została uznana i powołana przez władze kościelne w Królewcu dopiero w 1793 r. Warto pamiętać, że to ks. Hein w grudniu 1796 roku opublikował artykuł o Mikołaju Koperniku zwracając uwagę świata naukowego na działalność wielkiego astronoma w Olsztynie i informując o zachowanych jeszcze śladach jego pobytu.]

W 1825 roku parafia zakupiła [od leśniczego Normanna za 2000 talarów, które darował król] dom w Olsztynie z przeznaczeniem na plebanię, z mieszkaniem dla nauczyciela i na szkołę. Jest to dom plebanii przy Starym Mieście Nr 1 i Targu Rybnym - [ul. Lelewela 12]. Budynek, wielokrotnie remontowany, przetrwał wszelkie burze dziejowe. Stoi do dzisiaj i, podobnie jak w 1825 roku, służy olsztyńskim ewangelikom jako plebania.

Liczba parafian wzrastała teraz z roku na rok i trzeba było pomyśleć o wybudowaniu kościoła. Od roku 1828 ewangelicy podjęli starania o budowę własnego kościoła. W (1832) 1833 rokuparafia zakupiła na budowę kościoła parcelę między zamkiem a rynkiem. Nim jednak doszło do jego budowy, minęło prawie 40 lat.

Zgromadzono drewno, wapno, cegłę i kamienie; m.in. przyciągnięto na plac budowy wielki kamień z Łyny, od którego miasto miało mieć swoją nazwę /Allenstein/. Budowa kościoła (mniejszego od pierwotnych projektów) ruszyła wiosną 1876 roku. Prowadzenie robót zlecono katolickiemu mistrzowi budowlanemu Toffelowi, który podjął się tego zadania we współpracy z ewangelickim cieślą Hoffmannem. W piątek, 9 czerwca 1876 roku świętowano położenie kamienia węgielnego pod przyszły kościół. Według kroniki kościelnej, kamień węgielny usytuowany jest wprost pod ołtarzem i obejmuje powierzchnię całej absydy. W tym głazie wykuto specjalny otwór, aby tam umieścić akt erekcyjny. Osobiście przez proboszcza wypisany na lnianym płótnie dokument umieszczono najpierw w kapsule szklanej, którą wykonała huta szkła w Jełguniu, a potem zamkniętą kapsułę włożono do mosiężnej tulei. Oprócz dokumentu znalazły się w niej również monety: złote 10 marek, srebrne 50 fenigów, niklowe 10 fenigów oraz mosiężne 2 fenigi.

Wszelkie roboty kończące budowę i wystrój kościoła były gotowe 13 października 1877 roku. Tego dnia dokonano odbioru prac.

Nowy kościół od początku wydawał się za mały, jak na ówczesną liczbę olsztyńskich ewangelików, ale dobrze jest dostosowany do otoczenia. Nawa tego neogotyckiego kościoła z 3 emporami ma 19 m długości i 12 m szerokości. Na wieży o wysokości 40 metrów umieszczone zostały trzy dzwony. Ważyły one: 250, 180 i 125 kilogramów. Na największym znajdował się napis: Ehre sei Gott in der Höhe und Friede auf Erden und den Menschen ein Wohlgefallen. - Chwała Bogu na wysokościach a pokój na ziemi, i ludziom dobre upodobanie, do którego dodano, również po niemiecku, następującą informację: Te dzwony odlano za czasów, gdy proboszczem był A. Zapatka, a starszyzną kościoła: E. v. den Bringen, A. Harich, L. Herbst, W. Kothz, Ch. Preuss, A. Gothein. Drugi dzwon nosił inskrypcję: Lobe den Herrn meine Selle. - Uwielbiaj duszo moja Pana, a trzeci: Ich bete, ich rufe, ich weine - Modlę się, wołam, płaczę. Niestety, dzwony te zostały podczas 1 wojny światowej zdjęte i przetopione. Obecnie na wieży są również trzy dzwony i pochodzą z roku 1923, nie posiadają już jednak powyższych inskrypcji, ale - jak napisał ks. Fr. Duda mają najpiękniejsze brzmienie w całym Olsztynie.

Miedzianą kopułę na szczycie wieży wykonał członek tutejszej parafii, mistrz blacharski Stark. Kuty żelazny krzyż na wieży, a także krzyż na wschodnim szczycie, został wykonany przez parafianina, mistrza kowalskiego Calla-seniora. Organy kościelne są dziełem znanej firmy Terletzkiego w Królewcu. Wnętrze kościoła zostało wyposażone w trzy okna ołtarzowe z witrażami, z których środkowe przedstawia błogosławiącego Chrystusa. Wykonała je fabryka witraży w Linnich. W kościele zawieszono dwa żyrandole, a także dwa trzyramienne lichtarze ścienne z brązu (niestety, też już ich nie ma). Dębowe podstawy masywnego ołtarza, ambony i chrzcielnicy wykonał warsztat stolarski Fr. Baeslacka z Pruskiej Iławki. Ze starych pomieszczeń na zamku przeniesiono drewniany korpus krzyża ołtarzowego.

I tak przed 135 laty przy pięknej słonecznej i bezwietrznej październikowej pogodzie po prawie 50 latach starań i po 18,5 miesiącach trwania prac budowlanych ewangelicki kościół przy olsztyńskim zamku został uroczyście poświęcony dla celów służby Bożej. Było to 15 października 1877 roku. W tej uroczystości poświecenia nowego kościoła uczestniczyło liczne grono gości. Przybyli na nią między innymi: generalny superintendent, prezes konsystorza, nadradca prowincji kościelnej, prezes synodu, a także oprócz ewangelików również olsztyńscy Katolicy i Żydzi.

Po pożegnalnym nabożeństwie w starej sali nabożeństw na zamku uroczysty pochód z dziedzińca zamkowego przeszedł przy dźwiękach nowych dzwonów do nowego kościoła.

Proboszcz Albert Zapatka zanotował w kronice: "Otworzyłem kościół słowami: Klucze do kościoła są w moich i zboru rękach.Weselę się z tego, że mi powiedziano: Do domu Pańskiego pójdziemy (Ps. 122,1). Otwórzcie mi bramy sprawiedliwości, a wszedłszy w nie będę wysławiał Pana (Ps. 118,19)."

Generalny superintendent dr Moll słowami z Psalmu "O, jak miłe są przybytki twoje, Panie Zastępów! Dusza moja wzdycha i omdlewa z tęsknoty do przedsionków Pańskich. Serce moje i ciało woła radośnie do Boga żywego." (84,2-3) poświęcił nowy Dom Boży.

Pierwsze kazanie w nowym kościele wygłosił jego budowniczy - proboszcz Albert Zapatka w oparciu o tekst biblijny z Ewangelii Jana: "Odpowiedział Jezus i rzekł mu: Jeśli kto mnie miłuje, słowa mojego przestrzegać będzie, i Ojciec mój umiłuje go, i do niego przyjdziemy, i u niego zamieszkamy." (14:23)

Uroczystość poświęcenia kościoła zakończył wieczorny koncert organowy znanego organisty Boelkerlinga z Królewca, a towarzyszył mu miejscowy mieszany chór. Na koncercie miało zebrać się 1200 (?) olsztynian i gości. Wiadomo jednak, że po 1899 r. kiedy to zainstalowano ogrzewanie kościoła i przebudowano wejście na empory, kościół mógł pomieścić 600 osób. Już wtedy był za mały na potrzeby ewangelików mieszkających w Olsztynie. Ernst Peyk podaje, że w 1886 r. w Olsztynie było 11 552 mieszkańców w tym 3 340 ewangelików, a w powiecie olsztyńskim w 1895 r. mieszkało 69 829 osób z tego 11 331 było ewangelikami.

Przed 1939 r. parafia liczyła ok. 14 000 Ewangelików w mieście i w 121 miejscowościach.

Co niedzielę były nabożeństwa w kościele garnizonowym, parafialnym i w kaplicy cmentarnej.

Co 14 dni było nabożeństwo dla wojska w kościele garnizonowym. Szkółka dla dzieci prowadzona była w kościele garnizonowym i w kaplicy cmentarnej. Raz w miesiącu były nabożeństwa w terenie: w Stawigudzie (Wedemann), Bukwałdzie i Klewkach (Finger) i w Unieszewie [Schoenfelde] (Schwede)

Raz na kwartał w Bartążku [Kl. Bertung] (Wedeman), Klebarku Wielkim [Gr. Kleeberg] (Finger), Jonkowie [Jonkendorf ](Schwede)

Duszpasterstwo w szpitalu (Finger), w [Dorotheenheim] (Schwede)

Nabożeństwa dla niesłyszących w Olsztynie, Szczytnie, Nidzicy, Morągu (Schwede)

Księża Parafii:
Superintendent Lic. Wedemann - Am Kupfergraben 3.
Ks. Finger - Langsgasse 25,
Ks. Schwede - Markt 1,
[Heerespfarrer Lic. Sprank - Schllerstrasse 3 (opiekował się młodzieżą)
Jako wikariusz czynny był Payk z Olsztyna

Sekretarka: Panna Sinz - kancelaria Markt 1,

Siostry zborowe: Gerda Koch - dom zborowy
Elisabeth Witkowski - Markt 1

 

Wybudowany w 1877 roku kościół po dzień dzisiejszy służy parafii ewangelickiej.

22 stycznia 1945 r. pierwsi żołnierze Armii Sowieckiej przybyli do ewangelickiej plebanii i rozpoczęli od plądrowania i stosowania przemocy. Superintendent Fryderyk Rzadki został aresztowany. Niespodziewanie otrzymał od komendantury sowieckiej zezwolenie na odprawianie niemieckich nabożeństw w kościele parafialnym i na podjęcie opieki duszpasterskiej nad ewangelicką ludnością niemiecką.

W Wielki Piątek, a potem w pierwszy dzień Wielkanocy superintendent Rzadki w asyście proboszcza Schwedego odprawiał ostatnie nabożeństwa niemieckie, jakie zezwolono mu odbyć w ewangelickim kościele parafialnym.

1. kwietnia 1945 r. rozpoczęła działalność polska administracja cywilna. Jedno z pierwszych rozporządzeń dotyczyło usunięcia z miasta wszystkich Niemców i przymusowego ulokowania ich w Osiedlu Mazurskim. Odtąd każdej niedzieli po południu na Kolonii Mazurskiej, przemienionej w obóz ludności cywilnej, w jednej ze stajni odbywały się nabożeństwa z Komunią Św. Tak było do października, kiedy to zarząd Olsztyna wezwał ludność niemiecką do "dobrowolnego" wyjazdu do Niemiec. 19 października 1945 r. sup. Rzadki wraz z innymi opuścił Olsztyn odprawiwszy w przeddzień ostatnie nabożeństwo w baraku na Kolonii Mazurskiej.

Od 24 kwietnia 1945 r. na podstawie zarządzenia pełnomocnika Rządu RP na Okręg Mazurski płk. Jakuba Prawina rozpoczęła się akcja rejestracji Polaków pochodzenia mazurskiego i warmińskiego. W Olsztynie byli Ewangelicy pochodzący z przedwojennego ośrodka działdowskiego, którzy w okresie tworzenia się administracji polskiej znaleźli się w strukturach władzy.

16 czerwca 1945 r. utworzono w Olsztynie Polski Komitet Narodowościowy przy urzędzie Pełnomocnika Rządu, w którym znaleźli się m.in. ewangeliccy Mazurzy: Jerzy Burski (był zastępcą Prawina), Bogumił Labusz, Gustaw Leyding, Jan Sczech, Walter Późny. 13 lipca 1945 r. utworzona została Rada Kościoła Ewangelickiego (Jan Sczech, Bogumił Labusz, Gustaw Leyding, Fryderyk Leyk, Edward Małłek Hieronim Skurpski, Bogdan Wilamowski), której zadaniem miało być reprezentowanie interesów Kościoła Unijnego, jak też organizowanie pracy duszpasterskiej i repolonizacyjnej wśród Mazurów. Spotkania Komitetu jak i Rady Kościoła Ewangelickiego w 1945 r. odbywały się na plebanii (Stare Miasto 1). Rada zwróciła się do konsystorzy: KE-A, KE-R i K-ła Metodystycznego z wezwaniem o pomoc i przysłanie pracowników kościelnych. Członkowie Rady zajęli się zabezpieczaniem majątku kościelnego. Im to zawdzięczamy, że kościoły nasze nie zostały doszczętnie rozszabrowane.

Trudno powiedzieć, kiedy odbyło się w kościele pierwsze powojenne nabożeństwo po polsku. Kościół w 1945 r. był zamknięty, bo organizujące się w zamku muzeum tu miało swój magazyn. Nabożeństwa odbywały się na plebanii, w dawnej sali konfirmacyjnej zamienionej na kaplicę. 6 stycznia 1946 r. w Warszawie został ordynowany ks. Jan Sczech i to on aż do przyjazdu ks. Edmunda Friszke był pastorem olsztyńskiej Parafii.

Wiemy z zachowanych dokumentów, że Ksiądz Edmund Friszke wraz z żoną i córkami zameldowali się 21 lutego 1946 r. w mieszkaniu plebanii przy ul. Stary Rynek 1.

13 kwietnia 1946 r. (sobota) na plebanii odbyło się pierwsze zebranie Rady Kościelnej, którą stanowili: Gustaw Leyding, Fryderyk Niebert, Hieronim Skurpski, dr. Edward Szymański, Emilia Sukertowa-Biedrawina i Bogdan Wilamowski. Rada ta zwróciła się za pośrednictwem Konsystorza do Ministerstwa Ziem Odzyskanych o przywrócenie parafii dawnego mienia kościelnego w Olsztynie i w powiecie. Parafia w tym czasie mogła liczyć około 1900 osób, z czego większość mieszkała okolicznych miejscowościach.

12 czerwca 1946 r. na zebraniu senioralnym w Olsztynie wybrano ks. Edmunda Friszke na seniora, a Karola Małłka na kuratora Diecezji Mazurskiej. Wicekuratorem został Emil Leyk. W tym czasie administrator Olsztyna obsługiwał także parafie w Olsztynku, Mańkach, Łęgutach, Barczewie i inne zbory.

Pierwsza powojenna konfirmacja 19 osób odbyła się w olsztyńskim kościele 13 października 1946 r. Wówczas konfirmowana była obecna tu wśród nas pani Alfreda Biedziuk. Może warto tu przywołać, że w 1951 r. konfirmowanych było 48 dziewcząt i chłopców, a wśród nich m.in. Henryk Mączkowski - znany olsztyński utalentowany artysta malarz, oraz obecna tu p. Margot Maria Kisner (Kuesner).

W 1953 r. osiadł w Olsztynie p. Artur Kohls, który skupił wokół siebie grupę młodzieży i tak powstał niewielki chór, a który śpiewał na niedzielnych nabożeństwach.

31 maja 1953 r. pod przewodnictwem ks. konseniora Diecezji Mazurskiej Ottona Wittenberga po nabożeństwie w olsztyńskim kościele zgromadzenie parafialne wybrało ks. Edmunda Friszkego dotychczasowego administratora parafii na proboszcza.

Niestety, już 15 września 1958 r. zmarł w Szwecji w wieku zaledwie 56 lat pierwszy powojenny proboszcz olsztyńskiej parafii ks. senior Edmund Friszke. Jego pogrzeb w strugach deszczu odbył się 25 września na istniejącym wówczas cmentarzu ewangelickim. (Cmentarz ten decyzją władz miejskich został zamknięty 1.2.1962r., a w 1973 r. zamieniony został w park).

Następnym proboszczem, po krótkim okresie, gdy administrowanie parafią powierzono księdzu Pawłowi Kubiczkowi, został ks. Otton Wittenberg z Pasymia. Kierował on olsztyńską Parafią do swej emerytury w roku 1966. Określany był jako 'człowiek o gołębim sercu'.

Po przejściu księdza Ottona Wittenberga w stan spoczynku kościół olsztyński przez jakiś czas nie miał własnego proboszcza. Najpierw administrację objął ks. Józef Kułak z Maniek, a później ks. Henryk Zalewski - proboszcz z Pasymia.

W 1967 r. administrację Parafii w Olsztynie objął ks. Franciszek Duda z Ostródy, który 16 listopada 1969 r. został wybrany tu na proboszcza. Instalacja ks. Franciszka Dudy miała miejsce 27 września 1970 r. Sprawował tutaj swoją służbę prawie przez 30 lat do 1997 r. Podczas jego służby zostało odmalowane wnętrze kościoła i zmieniono na wykonane z blachy miedzianej pokrycie jego dachu, przeprowadzono kapitalny remont plebanii. Ks. Franciszek Duda odprawiał nabożeństwa nie tylko w Olsztynie, ale i w licznych filiałach należących do olsztyńskiej Parafii: w Barczewie, Olsztynku, Łęgutach, Morągu i Pasłęku, a przez jakiś czas w także w Zalewie. Ks. konsenior Franciszek Duda odszedł do wieczności 6 lutego 2009 r. i spoczął na cmentarzu ewangelickim w Skoczowie.

W Parafii od ponad 20 lat istnieje nasz chór kościelny, którym kieruje i dyryguje p. Andrzej Kwahs. Dziś obchodzimy także i ten piękny jubileusz.

W kronice chóru zapisano: Chór nasz istnieje od 1 września 1992 roku, a od początku dyrygentem chóru jest mgr Andrzej Kwahs.

Poprzez swój śpiew jesteśmy w stanie wyrazić to co dla nas jest najważniejsze - chęć zbliżenia się do Boga i ofiarowania Panu tego co w nas najlepsze.

Cotygodniowe spotkania chóru wynikają również ze zwykłej ludzkiej potrzeby bycia razem i wspólnego przeżywania prawdy zawartej w słowach pieśni.

"Wszystko co żyje, co życiem tchnie,
śpiewa radośnie Panu chwały pieśń.
Mój głos ku Stwórcy także się rwie,
tyś pieśni moja, całe życie me."

Pierwszy zespół chóru przedstawiał się następująco:

Bęben Hannelore
Biedziuk Alfreda
Biedziuk Anna
Biedziuk Waldemar
Binek Otto
Gendlin Horst
Gruszka Helga
Kanclerz Elżbieta
Kisner Elżbieta
Kisner Maria
Kisza Jan
Kitowska Katarzyna
Kohls Andrzej
Kowalczyk Sylwia
Nowak Helena
Paradowska Joanna
Piecha Eugeniusz
Pietrzyk Elza
Płoszek Halina
Popławski Karol
Wacławik Adolf

Dalej zapisano, że chór śpiewał podczas nabożeństwa ordynacyjnego w Ostródzie 9 stycznia 1993 r. i w tym samym miesiącu podczas nabożeństwa ekumenicznego w naszym i katolickim kościele (na Jarotach)

Chór co roku uczestniczył w diecezjalnych świętach pieśni (zjazdach chórów) Diecezji Mazurskiej, w ekumenicznych spotkaniach byłych mieszkańców Warmii i Mazur W 1995 r. wyjechał do Bonn, gdzie śpiewał nie tylko w ewangelickim kościele. W 1996 r. był również w Niemczech w Ilmenau. W roku 2000 - 22 czerwca był gospodarzem Diecezjalnego Zjazdu Chórów w Olsztynie połączonego z dziękczynieniem za jubileusz 2000 rocznicy inkarnacji Syna Bożego. W październiku tegoż roku wyjechał do Norderstedt , a następnego roku wystąpił w kościele Opatrzności Bożej we Wrocławiu z okazji 50-lecia wrocławskiego chóru parafialnego. W 2002 r. był w Kaliningradzie. Chórzyści bardzo mile wspominają udział w Jesiennych Koncertach Muzyki Cerkiewnej w Giżycku w roku 2003 i w roku 2009.

W międzyczasie zmienia się też skład chóru. Śmierć zabrała śp. Adolfa Wacławika i Horsta Gendlina. Także inne osoby odeszły z chóru - m.in. przez zmianę miejsca zamieszkania. Do chóru dołączyły zaś osoby spoza naszej parafii nadając mu bardziej ekumeniczny charakter. W 2002 r. śpiewały 24 osoby. A dziś? Życzę Chórowi następnych pięknych jubileuszy i radości ze śpiewania. Za dotychczasowe śpiewanie - serdeczne Bóg zapłać. Na dalsze śpiewanie: Szczęść Wam Boże!

Historię opracowano na podstawie książki Erwina Kruka Ewangelicy w Olsztynie

Oto kilka zdjęć z tej uroczystości wykonanych przez Waldemara Biedziuka:

 

 

Powrót do strony głównej Parafii

Aktualizacja: 2012-10-15